หวัดดีจ้า แฟน ๆ ฟิคที่น่ารักของนากาเนะ(คนเพ้อฝัน)

อย่าเพิ่งตกใจกันไปล่ะที่จู่ๆ เจ้าของบล๊อกก็โผล่หัวกลับมา
เพิ่งว่างจ้า... ทำงานเป็นบ้าเป็นหลังเลย น่าเศร้าใจชะมัด T_T
และที่สำคัญบล๊อกมันเป็นบ้าอะไรไม่รู้ อย่าว่าแต่คนอื่นเข้าไม่ได้
เราเองก็หาหนทางเข้าไม่ได้เช่นกัน อ่านภาษามันก็ไม่ออก อิอิ

วันนี้อารมณ์ดีๆ ว่างๆ มานั่งเปิดดู ตกใจปนดีใจนิดๆ ที่เข้าได้แล้ว
มานั่งอ่านคอมเม้นต์ของทุกคนแล้วยิ้มไม่หุบเลยล่ะ ไม่รู้จะพูดคำไหนดี
บางคนก็เป็นแฟนฟิคประจำเราตั้งแต่สมัยสตอรี่ไทยด้วยซ้ำ แล้ว
บางคนที่มาใหม่ๆ ทั้งที่บังเอิญเสริช์มามั่วๆ แล้วเจอหรือคนที่
เพื่อนๆ พี่ ๆ น้องๆ ส่งลิงค์ให้ก็ตาม... ทุกคอมเม้นของทุกคน
ทำให้คนแต่งฟิคโนเนมอย่างเรามีความสุขมากๆ ค่ะ

อันฟินิชจะไม่ใช่ฟิคเรียวเรื่องสุดท้ายของเราแน่ๆ รับรอง
แต่ด้วยอะไร ๆ หลายๆ อย่างทั้งการเรียน หน้าที่การงาน
และการที่ต้องรับผิดชอบตัวเองมันทำให้ปลีกเวลาที่แต่งฟิค
ในช่วงระยะเวลาที่ผ่านมาไม่ได้จริงๆ ... ขอโทษคนที่รออ่านฟิค
และคนที่ขยันทวงด้วยค่ะ

บล๊อกนี้เราจะไม่ปิดเด็ดขาด ใครเหงา ใครอยากอ่านฟิคเรียว
ก็แวะเข้ามากันได้นะ...

จะพยามหาเวลาแต่งฟิค(บีบๆ เจ็บๆ)อีกให้ได้นะค่ะ สัญญา^_____^

ฝากถึงคุณ aha

คอมเม้นล่าสุดสำหรับเรื่องนี้ต้องขอบคุณมากๆ ค่ะ
ไม่ใช่แค่ยาวเท่านั้นแต่มันทำให้คนแต่งคิดตาม
อยากบอกว่า คอมเม้นคุณเข้าใจในสิ่งที่เราต้องการ
จะสื่อในฟิคและจุดจบของฟิคเรื่องนี้ทุกอย่างเลยทีเดียว

ใช่แล้วล่ะ... ที่พีเป็นคนเลือกเส้นทางนี้เอง เลือกให้เรียวอยู่กับคน
ที่รักเรียวเหมือนที่ตัวเองรัก แม้ว่าตัวเองต้องเดียวดาย มันดูเน่าเนอะ
แต่ไม่หรอก ... ยังไงซะอดีตกับปัจจุบันมันก็แข่งขันกันไม่ได้อยู่ดี

เราก๊อปคอมเม้นคุณมาไว้ให้เพื่อนได้อ่านกันด้วยค่ะเพื่อใครอยากเข้าใจ
ว่าเราประทับใจยังไง........................................................

เข้ามาบอกว่ายังคง

Still อึ้ง!!~~

เอ่อ..... ขอถามคนแต่งหน่อยนะว่า ตอนนี้น้องพีหยุดร้องไห้รึยังอ่ะ?? ถ้าเป็นเราคงร้องไห้จนหมดแรงตายไปเลยแน่ๆ

เหมือนว่าสุดท้ายแล้วพีจังก็คือคนที่รักเรียวมากๆ มากที่สุด มากกว่าตัวเอง มากกว่าใครทั้งนั้นถึงได้ยอมปล่อยมือจากเรียวทั้งที่ยังรักมากๆ มากจนไม่อยากอยู่ใกล้อีกแล้ว เพราะรู้ว่าได้มาก็ไม่รู้จะได้ใจกลับมาเหมือนเมื่อก่อนหรือเปล่า

ทั้งที่อยากได้เรียวกลับมาใจจะขาดแต่สุดท้ายก็ต้องยอมถอดใจ....เพื่อให้คนที่รักไม่ต้องลำบากใจที่จะต้องตัดสินใจเลือกใครสักคน

เคยเป็นป่ะ แบบว่ารักมากจนทรมาน ทนไม่ได้ที่เห็นคนที่เรารักมองคนอื่น มีคนอื่นนอกจากเรา

อยู่ใกล้ก็ทรมาณ พอปล่อยมือไปก็เหมือนจะขาดใจ

ไม่รู้ว่าอย่างไหนจะทรมานกว่ากัน..

ไม่ได้ว่าฮิโระไม่รักเรียวนะ แต่วิธีการแสดงออกมามันต่างกันเท่านั้นเอง

ฮิโระเลือกที่จะทำทุกอย่างเพื่อรั้งคนรักไว้ แต่ก็รู้อยู่แก่ใจว่าอาจจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เรียวคงไม่ใช่คนเดิมแน่ๆ

เมื่อก่อนเพราะไม่รู้อะไร แต่ตอนนี้ถ้ารู้แล้วว่าในใจเรียวมีใครอีกคนอยู่ตลอดเวลา...ฮิโระคงทรมานไม่ต่างจากน้องพีสักเท่าไหร่

สุดท้ายแล้วคนที่เลือกคือน้องพี

คนที่กำหนดเส้นทาง คือน้องพีที่ปิดประตูของตัวเองเพื่อให้เรียวก้าวไปอีกทาง ซึ่ง....ปลายทางนั้นมีคนอีกคน คนที่รักเรียวเหมือนกับตัวเอง ปล่อยให้เรียวไปตามทางนั้นทั้งที่รู้ว่าพอทำอย่างนั้นทางของตัวเองจะเดียวดายขนาดไหน...

แต่สุดท้ายน้องพีก็หนีความจริงไม่พ้น
พยายามทำเพื่อคนรักเพราะคิดว่าเป็นทางที่ดีที่สุด

แต่น้องพีลืมอะไรไปรึเปล่า?? รักตัวเองบ้างเหมือนอย่างที่ฮิโระทำ หรือที่เรียวทำบ้างสิ..

ทำไมต้องเจ็บอยู่คนเดียวหละ อาจจะดูเหมือนเห็นแก่ตัวนะ แต่ทำไมเราต้องเป็นฝ่ายเจ็บด้วยหละ??

ความรักไม่มีใครผิดใครถูกนะ??

ทำอย่างนี้เท่ากับตัดปัญหารึเปล่า?

แต่ก็อย่างว่าสู้ต่อไปก็ไม่รู้ว่าจะต้องเจ็บอีกเท่าไหร่ อย่างที่บอกไปเมื่อตอนที่แล้วว่าถ้าต้องเจ็บมากๆ ก็ตัดใจซะเลยดีกว่า

ถ้าน้องพีจะต้องเจ็บเจียนตาย และถ้าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ความรักที่มีต่อเรียวจะทำร้ายน้องพีได้...

เจ็บให้พอ ร้องให้ออกมาให้สาแก่ใจ รักเรียวให้มากที่สุด แล้วเมื่อไหร่ที่ไม่มีน้ำตาอีกก็ลืมให้หมดนะ ความทุกข์ ความเศร้า ให้มันหายไปกับรอยน้ำตา

จำไว้แต่สิ่งดีๆ จำไว้ว่าครั้งนึงเราเคยมีคนที่เรารักและเราได้ทำสิ่งทีดีที่สุดให้กับเค้า...

แล้วสักวันจะยิ้มได้เมื่อมองกลับมา....

เมื่อไหร่ที่นึกถึงวันนี้แล้วยิ้มออกมาได้ วันนั้นจะเป็นวันที่มีความสุขที่สุด

หวังว่าวันนั้นข้างๆตัวน้องพีจะมีคนที่รักน้องพีเหมือนที่พีรักเรียว...

ถึงความรักจะเจ็บปวดแต่ความรักไม่เคยหนีหายไปไหน..สักวันมันจะกลับมา แล้วคราวนี้หวังว่ามันคงหอมหวานจับใจที่สุด....


...................................

ขอบคุณ ขอบคุณ และขอบคุณจจริงๆ สำหรับกำลังใจเล็กๆ น้อยๆ
จากพวกคุณทุกคน ทั้งแรงทวง แรงเม้นต์ แรงอินจัดกลัดมันสารพัด
ที่ถ่ายทอดมาในตัวอักษรกับทุก ๆคอมเม้น... เราจะไม่เลิกแต่งฟิคเรียว
แต่คนเราเมื่อถึง ณ จุด ๆ หนึ่งก็ไม่สามารถปลีกเวลามาทำสิ่งที่ตัวเอง
รักพร้อมไปกับสิ่งที่บับบังคับให้เราต้องรับผิดชอบในชีวิตได้

การแต่งฟิคคือชีวิตของเรา... มันคือความฝันเสียด้วยซ้ำ เราอยากเป็นนักเขียน
แต่คงเป็นไม่ได้หรอก ... พวกคุณรู้มั้ย ว่าอย่างน้อยถึงเราจะไม่ได้เป็นนักเขียน
ที่โด่งดังคับฟ้า แต่เรามีที่เล็กๆ ให้เราได้ขีดๆ เขียนจินตนาการสุข เศร้าเคล้าน้ำตา
ออกมาเป็นฟิคชั่นพวกนี้แล้วมีพวกคุณๆ ที่คอยตามอ่าน ตามเม้นต์ คุณก็ทำให้
คนๆ หนึ่งมีความสุขมากพอแล้วกับการทำความฝันนั้นๆ ให้เป็นจริงขึ้นมา

นักเขียนโนเนมคนนี้ขอบคุณมากค่ะ




ไว้เจอกันเมื่อความเหงามาเคาะประตูจ้า